ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ ๒-๓ วันมานี้ผมรู้สึกว่าชีวิตมันเหมือนความฝันมากๆ ได้ทำอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยมาก่อน และในชีวิตนี้ไม่เคยคิดจะทำ ไม่ว่าจะเป็นการที่ตำรวจบุกมาที่บ้าน, การที่ตัวเองได้รับหมายจับ, การถูกยึดอายัติทรัพย์ไปตรวจสอบ, การเรียกข้อมูลส่วนตัวจากระบบหน่วยงาน และอื่นๆ อีกมากมาย จนไปถึงต้อง นอนในห้องขัง (คุก) และประสบการณ์การประกันตัว ตลอดไปจนถึงเรื่องดีๆ ที่เข้ามาอย่างไม่ขาดสาย คือ กำลังใจจากพี่ๆ เพื่อนๆ และความช่วยเหลือต่างๆ ที่ได้ส่งมาถึง

 

เริ่มต้นด้วยเมื่อประมาณวันที่ ๒๒ พ.ค. ๒๕๕๑ เวลาประมาณ ๑๗.๐๐ เจ้าหน้าที่ตำรวจจาก กองบังคับการปราบปรามการกระทำผิดต่อเด็ก เยาวชน และสตรี (บก.ปดส.) เพื่อรับทราบข้อกล่าวหาตามหมายจับของศาลอาญา และเวลา ๑๙.๓๐ นำตัวไปถึงกองปราบ จากนั้นเวลาประมาณ ๒๒.๐๐ น. ได้นำตัวไปผมไปฝากขังไว้ที่ สน. พหลโยธิน พร้อมคัดค้านการประกันตัว

 

ต่อมาวันที่ ๒๓ พ.ค. ๒๕๕๑ ได้มารับตัวเมื่อเวลา ๑๔.๐๐ เพื่อให้ไปที่อาคารการสื่อสาร บางรัก เพื่อทำการสำรองข้อมูลออกจากเครื่องแม่ข่าย ทั้งนี้ ได้ส่งมอบข้อมูลที่จำเป็นในการประกอบรูปคดี อันได้แก่ ฐานข้อมูลของผู้ก่อเหตุ, ข้อมูลการจราจร ย้อนหลัง ๙๐ วัน และเมื่อทำการดึงข้อมูลส่งมอบเรียกร้อยจึงกลับไปยังกองปราบเพื่อพบทนาย (น่าจะใช่) และได้รับการประกันตัวเมื่อเวลา ๑๙.๓๐ น. ของวันที่ ๒๓ พ.ค. ๒๕๕๑

 

จากข่าวที่ออกมาในหลายสำนักเท่าที่พบ ดังนี้

 

การเขียน Entry นี้ผมต้องค่อยๆ เขียนและนั่งนึกคิดให้ดี อะไรควรเขียน อะไรไม่ควรเขียน เนื่องจากกลัวจะไปมีปัญหากับรูปคดีที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ ในส่วนของ Extry นี้ผมคงไม่หวังอะไรมากนอกจาก จะขอให้เพื่อนๆ เข้าใจว่า 212cafe.com ไม่ใช่เว็บโป๊ตามข่าว เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

จากกรณีนี้ผมได้เห็นอะไรหลายอย่างมาก อันนี้เป็นเรื่องส่วนตัวสุดๆ ห้ามนำไปใช้ในทางโจมตี หรือก่อให้เกิดความเสียหายกับผู้เขียน หรือบุคคลที่ถูกกล่าวถึงทุกกรณี.

 

ผมได้เห็นว่าเพื่อนๆ พี่ๆ รักและพร้อมจะช่วยเหลือเราแค่ไหน ได้เห็นการเคลื่อนไหวของกลุ่มที่เงียบๆ แต่สามารถกลับขึ้นมาเข้มแข็งและต่อสู้ได้จากกรณีของเรา ได้เห็นว่าถ้าเราจากไปอย่างกระทันหันเราทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังบ้าง ได้เห็นว่าพ่อแม่พี่น้อง คนรู้จักเราเดือดเนื้อร้อนใจแทนเรามากแค่ไหน ได้รู้ว่าเพื่อนบ้านเราก็ช่วยเราได้ในยามที่เราเดือดร้อน ได้รู้ว่าในคุกยังมีมิตรภาพที่ดีให้กันและกันอยู่ ทุกคนที่เกี่ยวข้อง ทั้งยังได้รับความช่วยเหลือจากมือที่มองไม่เห็นอีกหลายข้าง และท้ายที่สุดได้รับการตราหน้าจากสังคมไปเรียบร้อยแล้ว

 

ที่นี่คงเป็นในไม่กี่ที่ ซึ่งผมจะออกมาเขียนถึงกรณีนี้ และขอเขียนไว้ในส่วนของตัวเอง เพื่อรักษาสิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลต่อไป

 

ขอแสดงความนับถือ

ศิริพร สุวรรณพิทักษ์ (ปุ๊ก)